แนวทางทำเว็บไซต์หลายภาษาสำหรับ WordPress

many-language-website-wordpress

ขอบคุณข้อมูลจาก SeedThemes ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ได้


1. แบบบ้านสุดๆ ทำคนละเว็บ ลง WordPress คนละตัว

มองเป็นคนละเว็บไซต์ตั้งแต่แรก

ข้อดี

  • มันคนละเว็บ แยกเนื้อหาได้เต็มที่ ต่อให้ปริมาณหน้าไม่เท่ากัน ชื่อเมนูยาวไม่เท่ากัน ก็ไม่มีปัญหา แบนเนอร์จะทำแยกภาษาก็ง่าย
  • กลุ่มเป้าหมายคนละกลุ่ม บริหารสมาชิกคนละแบบได้ง่าย เช่น โปรโมชั่นของร้าน บางอย่างเหมาะกับส่งให้คนไทย บางอย่างเหมาะกับลูกค้าฝรั่ง ถ้าทำคนละเว็บ แยกระบบ mailing list ไว้ ก็บริหารง่าย

ข้อเสีย

  • การสลับภาษา จะชี้ไปที่ “หน้าแรกของอีกภาษา” ไม่ใช่ “หน้านั้นๆ ในอีกภาษา” ดูไม่ค่อยเท่นัก
  • การอัพเดทธีม/แก้ไขโครงสร้างเว็บ ถ้ามีการแก้ไขเยอะ บ่อย จะวุ่น เพราะมันต้องไล่แก้ 2 เว็บ

2. ใช้ WordPress Multisite เพื่อจะได้ลดปัญหาการอัพเดทธีม

แบบนี้คือลงเวิร์ดเพรส 1 ตัว สั่งให้รองรับหลายเว็บไซต์ (ในแต่ละภาษา) ใช้ธีมและปลั๊กอินร่วมกันได้เลย

ข้อดี

  • เหมือนข้อ 1. เพราะมันทำแยกเว็บอยู่ดี แต่ใช้ธีมกับแกนหลักของ WordPress ร่วมกัน
  • เลยทำให้มีข้อดีเพิ่มที่ว่า เวลาอัพเดทธีมและปลั๊กอินต่างๆ ไม่ต้องทำซ้ำซ้อน

ข้อเสีย

  • ยังมีข้อเสียเรื่องการสลับภาษาที่ไม่เท่อยู่ ก็มันแยกเว็บกันนี่นา
  • ส่วนการใช้ Multisite ข้อเสียก็คือ ปลั๊กอินจำนวนมากไม่รองรับ Multisite (มันเขียนยากกว่า) ถ้าเราปรับแต่งเยอะอาจจะไม่รอด
  • กับ Multisite นั้นกินทรัพยากรมากกว่า และเวลาพัง พังทุกภาษา ถ้าคนเข้าเยอะมากๆ จัดการไม่ดี Server จะล่มง่ายกว่า

3. ใช้ปลั๊กอินช่วยในการแยกแต่ละภาษา

ข้อดี

  • ระบบทุกอย่างรวมในเว็บเดียว เวลาแก้ แก้ที่เดียว อัพเดทระบบที่เดียว
  • เว็บแต่ละหน้า สามารถคลิกไปอีกภาษาในเนื้อหาเดียวกันได้ (เท่ดี แต่สถิติที่เจอ คนไม่ค่อยคลิกตรงนี้เท่าไหร่)
  • ถ้าเนื้อหามีทีมงานดูแลได้เท่ากันทุกภาษาอยู่แล้ว การมีปลั๊กอินจะช่วยให้บริหารง่ายขึ้น เช็คหน้าที่ขาดในภาษาอื่นๆ ง่ายขึ้น

ข้อเสีย

  • ถ้าเนื้อหาแต่ละภาษาไม่เท่ากัน ดูแลเหนื่อยยากลำบากยิ่งนัก – ผมทำเว็บมาสิบกว่าปี แทบไม่เจอลูกค้าที่มีเนื้อหาแต่ละภาษาพร้อมและเท่ากันเลย ซึ่งทำให้การแสดงผลแต่ละจุดมีปัญหามาก เช่นมีแบนเนอร์ภาษาไทย ไม่มีภาษาอังกฤษและจีน, มีข่าวภาษาจีน แต่ไม่มีคนแปลเป็นไทยและอังกฤษ, ชื่อของเมนูที่ยาวไม่เท่ากัน (ทำให้กระทบดีไซน์) ฯลฯ ทำให้งานไม่จบ และคนดูแลถ้าไม่ดีพอ ก็จะปล่อยเนื้อหาแต่ละภาษาปนกันไปหมด
  • เนื้อหาที่บอก ยังรวมไปถึงข้อมูลสินค้า / การจัดกลุ่มสมาชิก / แบบฟอร์ม / อีเมลอัตโนมัติที่ส่งให้สมาชิก และอีกมาก
  • ปลั๊กอินหลายตัวไม่รองรับระบบหลายภาษา
  • ระบบทำงานหนักกว่าแยกเว็บ เนื่องจากต้องคอยเช็คตลอดว่าขณะนั้นอยู่ในภาษาอะไร ทำให้มักจะแสดงผลช้ากว่า

ทีนี้ ถ้าเลือกข้อ 3. ควรใช้ปลั๊กอินอะไรดี?

ที่ดังๆ ผมเห็นอยู่ 3 ตัว คือ

3.1 WPML เป็นตัวเสียตังค์ แต่มาตรฐานที่สุด ปลั๊กอินต่างๆ รองรับเยอะมาก ถ้าต้องเลือกใช้ปลั๊กอิน ผมว่าใช้ตัวนี้ดีสุด

3.2 PolyLang เป็นตัวฟรีที่ดังสุดๆ ข้อเสียคือ ตัวฟรีตั้งค่า slug (url) ให้เหมือนกันในแต่ละภาษาไม่ได้ เช่น จะมีหน้า /en/about/ กับหน้า /th/about/ แบบนี้ไม่ได้ รวมถึงชื่อหมวดหมู่, แท็ก, หมวดสินค้า, ยี่ห้อ ฯลฯ ถ้าอยากตั้งเหมือนกันได้ต้องใช้ตัวเสียตังค์ ซึ่งแพงกว่าข้อ 3.1

3.3 qTranslate X เป็นตัวฟรีที่ดีพอควร สามารถตั้ง slug ชื่อเดียวกันได้ แต่ข้อเสียคือ “ห้ามยกเลิกระบบหลายภาษา” ถ้าเปลี่ยนใจทีหลัง ข้อมูลขยะจะอยู่เต็มเนื้อหาเลย >_<

ข้อ 3.2 กับ 3.3 มีปลั๊กอินรองรับน้อยกว่า 3.1 มาก ดังนั้นถ้าจะใช้ ควรเช็คก่อนว่าปลั๊กอินอื่นๆ ของเรารองรับหรือเปล่า

แล้วควรใช้ abc.com/th หรือ th.abc.com ดีกว่า?

ไม่ว่าเราจะเลือกข้อ 1,2 หรือ 3 เราสามารถตั้งค่าให้เป็น folder (abc.com/th) หรือเป็น subdomain (th.abc.com) ได้ทั้งนั้นนะครับ ส่วนการจะเลือกว่าแบบไหนดี ก็มักจะแล้วแต่แนวทางการบริหาร

  • ตั้งเป็น Folder: เหมาะกับองค์กรขนาดเล็ก คนบริหารน้อย เพราะมักจะอยู่ server เดียวกัน ใช้ทรัพยากรร่วมกัน รับผิดชอบอันดับ Google ร่วมกัน
  • ตั้งเป็น Subdomain: เหมาะกับองค์กรขนาดใหญ่ คนบริหารแยกกัน ตั้งค่าอีเมลแยกกันได้ (เช่น [email protected] เป็นคนละบัญชีกับ [email protected]) แยก server กันได้ง่ายกว่า การติดอันดับอันดับ Google ไม่เกี่ยวกันมาก

SeedThemes เอง เลือก วิธีที่ 1 คือทำแยกเว็บไปเลย เพราะเรามองว่ากลุ่มเป้าหมายต่างกัน เนื้อหาต่างกัน และต้องการประสิทธิภาพสูงสุด ส่วนชื่อโดเมน ใช้แบบ Subdomain เพราะต้องการแยก Server ให้เหมาะกับกลุ่มเป้าหมายครับ

โดย: [K] Narongchai Suphiratwanich

นักพัฒนาเว็บไซต์ด้วยระบบเวิร์ดเพรส เป็นผู้ช่วยให้กับ Mennstudio และ เปิดธุรกิจเล็กๆ อยู่ในอำเภอปาย

สอบถาม & พูดคุย